عمر رضی الله عنه به کسانی که در نماز جمعه شرکت دارند و خطبه را می شنوند، خبر می دهد که آنها از دو گیاه بدبوی سیر و پیاز می خورند. و از این دو گیاه به "خباثت" یاد می کند که در اینجا به معنای بوی بد می باشد. عرب برای هر چیز مذموم و ناخوشایندی از هر جنسی که باشد لفظ خبیث را به کار می برد؛ فرقی نمی کند آن چیز مذموم و ناخوشایند سخنی باشد یا عملی یا مال باشد یا غذا یا شخصی. حدیث جابر رضی الله عنه نیز بر این مساله دلالت می کند که رسول الله صلی الله علیه وسلم فرمودند: «مَنْ أكَلَ مِنْ هذِه الشَّجَرَةِ المُنْتِنَةِ؛ فلا يَقرَبَنَّ مسجِدَنا»: «هرکس از این گیاه بدبو می خورد نباید به مسجد ما نزدیک شود». روایت مسلم و این نهی شامل سیر و پیاز و هرچیزی که بوی بدی دارد مانند تربچه و تره و موارد مشابه، به ویژه توتون و تنباکو و سیگار می شود. و به طور مشخص ذکر سیر و پیاز شده، چون زیاد خورده می شوند. و در حدیث جابر بن عبدالله رضی الله عنه در صحیح مسلم، ذکر تره وارد شده است. در ادامه ی حدیث آمده که وقتی رسول الله صلی الله علیه وسلم بوی این دو گیاه را از کسی در مسجد استشمام می کرد، دستور می داد او را به سوی بقیع خارج کنند. و به بیرون کردن وی از مسجد اکتفا نمی کرد بلکه او را از مسجد دور می کرد تا اینکه به بقیع می رسید؛ تا تنبیهی باشد که دوباره این کار را تکرار نکند. چون بوی بد این دو گیاه، اذیت و آزار مردم را به همراه دارد، همچنان که ملائکه از بوی آن اذیت می شوند و این مساله در حدیث صحیح وارد شده است. بنابراین هرکس از این دو گیاه می خورد، باید بوی آنها را با پختن شان از بین ببرد. یعنی هرکس دوست دارد از این دو گیاه بخورد آنها را بپزد تا بوی آنها از بین برود. چون پزیدن آنها بوی شان را از بین می برد. و چون بوی بد از بین برود، خوردن آنها و رفتن به مسجد جایز است چون علت نهی دیگر وجود ندارد. و در حدیث معاویه بن قرة از پدرش روایت است که رسول الله صلی الله علیه وسلم فرمودند: «إِنْ كُنْتُمْ لَا بُدَّ آكِلِيهِمَا فَأَمِيتُوهُمَا طَبْخًا»: «اگر ناگزیر به خوردن این دو گیاه هستید، بوی آنها را با پختن از بین ببرید». به روایت ابوداود. و زمانی باید آنها را بپزد تا بوی شان از بین برود که قصد رفتن به مسجد دارد، اما در صورتی که وقت نماز نباشد یا خوردن آنها در غیر از وقت نماز باشد، اشکالی ندارد آنها را به صورت خام مصرف کند و بخورد؛ چون خوردن آنها مباح است و تنها از جهت اذیت و آزار دیگران در مسجد است که به پختن آنها امر شده است.
نزهة المتقين، تأليف: جمعٌ من المشايخ، الناشر: مؤسسة الرسالة، الطبعة الأولى: 1397 هـ الطبعة الرابعة عشر 1407 هـ كنوز رياض الصالحين، تأليف: حمد بن ناصر بن العمار ، الناشر: دار كنوز أشبيليا، الطبعة الأولى: 1430 هـ بهجة الناظرين، تأليف: سليم بن عيد الهلالي، الناشر: دار ابن الجوزي ، سنة النشر: 1418 هـ- 1997م صحيح مسلم، تأليف: مسلم بن الحجاج النيسابوري، تحقيق: محمد فؤاد عبد الباقي الناشر: دار إحياء التراث العربي – بيروت. رياض الصالحين، تأليف: محيي الدين يحيى بن شرف النووي ، تحقيق: د. ماهر بن ياسين الفحل ، الطبعة: الأولى، 1428 هـ إكمال المعلم بفوائد مسلم، تأليف: عياض بن موسى بن عياض، تحقيق: د/ يحيى بن اسماعيل، الناشر: دار الوفاء للطباعة والنشر والتوزيع* الطبعة: الأولى، 1419 هـ المنهاج شرح صحيح مسلم، تأليف: محيي الدين يحيى بن شرف النووي، الناشر: دار إحياء التراث العربي، الطبعة: الثانية 1392 هـ مرقاة المفاتيح شرح مشكاة المصابيح، تأليف: علي بن سلطان القاري، الناشر: دار الفكر، الطبعة: الأولى، 1422هـ مرعاة المفاتيح شرح مشكاة المصابيح، تأليف: عبيد الله بن محمد المباركفوري، الناشر: إدارة البحوث العلمية والدعوة والإفتاء، الطبعة: الثالثة - 1404 هـ شرح رياض الصالحين، تأليف: محمد بن صالح العثيمين، الناشر: دار الوطن للنشر، الطبعة: 1426 هـ.