"İman Yemenli'dir, hikmet de Yemenli'dir'' sözü ile burada anlatılmak istenilen hakkında ihtilaf edilmiştir. Denilmiştir ki: Manası imanın Mekke'ye nispet edilmesidir. Çünkü Yemen'in başlangıcı Mekke'dendir. Medine'ye göre Mekke, Yemen tarafındandır. Denilmiştir ki: Murad edilen imanın Mekke ve Medine'ye nispet edilmesidir. Şam'a göre onlar Yemen tarafındadırlar. Bu söze binaen Nebi -sallallahu aleyhi ve sellem- Tebuk'te iken bu söz sadır oldu. Denilmiştir ki: Bu söz ile söylenmek istenilen, Ensar'dır. Çünkü Ensar'ın aslı Yemen'dendir. İman onlara nispet edilmiştir. Çünkü Nebi -sallallahu aleyhi ve sellem-'e yardım konusunda asıl olan onlardı. Sözün zahirine göre değerlendirilmesinde bir mani yoktur. Murad edilen Yemen ehlinin diğer doğu halkına göre daha üstün görülmesidir. Bundaki sebep ise doğu halkının ve diğerlerinin aksine büyük zorluklar olmadan imana boyun eğmeleridir. Kim bir şey ile vasıflandırılırsa ve bunu iyi yaparsa bu konudaki tam hali sebebiyle ona işaret olarak öyle bilinir. İmanın Yemenli olarak zikredilmesi yemen dışında diğer yerlerdeki kimselerin imanının yok sayılmasını gerektirmez. Yemen ehlinin imanından murad edilen, o zaman mevcut olanlardan olup her zaman ve her Yemen ehli için geçerli olan bir şey değildir. Çünkü bu ifade onu gerektirmez. Hikmetten murad edilen Allah'ın bilgisini kapsayan ilimdir. ''Rahman'ın nefesini Yemen tarafından hissediyorum'' sözünden anlaşılan mana; Mekke ehlinin zor, ızdırap ve üzüntüleriyle beraberdim. Allah Ensar ile beni bunlardan kurtardı. Yani Nebi -sallallahu aleyhi ve sellem- sıkıntılardan kurtulmayı Ensar'ın yardımıyla buldu. Onlar da Yemen'den idiler. Bunun üzerine bu hadis sıfat hadislerinden değildir. ''Küfür, fısk ve kalplerin katılığı deve ve keçi besleyenlerdedir" sözüne gelince; şüphesiz küfür, fısk, kalbin katılığı ve kabalığı develeri ve mallları çok olan, tarlalarında ve hayvanlarında sesleri çokça yükselen hoyrat ve kibirli kimselerdedir.
مسند الشاميين، لسليمان بن أحمد بن أيوب بن مطير اللخمي الشامي الطبراني، المحقق: حمدي بن عبدالمجيد السلفي، الناشر: مؤسسة الرسالة – بيروت، الطبعة: الأولى، 1405 – 1984م. مسند الإمام أحمد بن حنبل، تحقيق: شعيب الأرنؤوط - عادل مرشد، وآخرون، نشر: مؤسسة الرسالة، الطبعة: الأولى، 1421هـ - 2001م. كشف المشكل من حديث الصحيحين، لجمال الدين أبي الفرج عبد الرحمن بن علي بن محمد الجوزي، المحقق: علي حسين البواب، الناشر: دار الوطن – الرياض. المنهاج شرح صحيح مسلم بن الحجاج، للنووي، نشر: دار إحياء التراث العربي – بيروت، الطبعة: الثانية، 1392هـ. المصباح المنير في غريب الشرح الكبير، لأحمد بن محمد بن علي الفيومي، الناشر: المكتبة العلمية – بيروت. فتح الباري شرح صحيح البخاري، لابن حجر العسقلاني، تحقيق: محب الدين الخطيب، نشر: دار المعرفة-بيروت، 1379هـ. سلسلة الأحاديث الضعيفة والموضوعة وأثرها السيئ في الأمة، للألباني، نشر: دار المعارف، الرياض - الممكلة العربية السعودية، الطبعة: الأولى، 1412هـ / 1992م.