Alwala

Niyya a zuciya take, ba a furta ta. Ayyuka da niyyoyi ne kawai, kuma kowane mutum yana da abin da ya yi niyya.

Zuwa wuyan hannu, ana shigar da ruwa tsakanin yatsu. Shi ﷺ yakan fara da dama. Sunna ce, kuma ita ce mabuɗin aikin gaba ɗaya — wanda kuma ya farka daga barci yana wanke su kafin ya sa hannu a cikin mazubin ruwa.

Daga kamfata ɗaya — ruwa zuwa baki, sannan a shaƙa shi a hanci a fyace shi da hannun hagu. Ku kai matuƙa a cikinsa, sai dai idan kuna azumi.

Daga mafarar gashin kai zuwa ƙarƙashin haɓa, daga kunne zuwa kunne. Gemu mai kauri ana shafa shi, a kuma tsefe gashinsa da yatsu. Dole ne ruwa ya kai ko’ina — busasshen wuri ɗaya yana barin alwalar ba ta cika ba. Wajibi.

Gwiwar hannu tana ciki, ba a tsayawa a kanta. Ku cire zobe ko ku juya shi domin ruwa ya wuce ta ƙarƙashinsa. Wajibi.

Da jiƙaƙƙun hannaye daga gaban kai zuwa baya, a kuma dawo da su gaba; sannan yatsun manuniya a cikin kunnuwa, manyan yatsu kuma a bayansu. Shafa ɗaya kawai.

Har da idon sawu, ana shigar da ruwa tsakanin yatsun ƙafa, ba a barin diddige a bushe. Bone ya tabbata ga diddige daga Wuta, in ji shi ﷺ, da ya ga mutanen da ruwa bai taɓa diddigensu ba.

Duk wanda ya faɗi wannan, za a buɗe masa ƙofofi takwas na Aljanna, ya shiga ta wadda ya ga dama.

Babu mai kiyaye alwalarsa sai mumini. Ana iya yin salloli da dama da alwala ɗaya, kamar yadda shi ﷺ ya yi a ranar Fat’hu; amma duk wanda ya yi alwala a kan alwala, za a rubuta masa lada goma.

Ba a ɓarnatar da ruwa, ko da kuna tsaye ne a bakin kogi mai gudana.