هرگاه بنده ام يک وجب رو به من بيايد، من يک ذراع به سوی او می روم و هرگاه يک ذراع رو به من بيايد، يک باع به طرف او می روم و هرگاه يک باع رو به من بيايد، سريع تر (يا بيشتر) به سوی او می روم.

هرگاه بنده به مقدار یک وجب به الله نزدیک شود و تقرب جوید، الله متعال به مقدار یک ذراع به او نزدیک می شود؛ و چون بنده بیش از این مقدار به الله متعال نزدیک شود، الله بیش از آن به او نزدیک می شود؛ و چون بنده به سمت الله برود، الله سریع تر به سمتش می آید. و «نزدیک شدن» و «آمدن» دو صفت از صفات الله متعال می باشند که بدون تعیین کیفیت، تشبیه و تحریف و تعطیل به آنها ایمان داریم و برای الله ثابت می دانیم.

صحيح مسلم، تحقيق: محمد فؤاد عبد الباقي، نشر: دار إحياء التراث العربي – بيروت. معجم اللغة العربية المعاصرة، للدكتور أحمد مختار عبد الحميد عمر بمساعدة فريق عمل، الناشر: عالم الكتب، الطبعة: الأولى، 1429 هـ - 2008 م.