هرگاه پیامبر ـ صلی الله علیه وسلم ـ وارد مسجد می‌شد می‌فرمود: «أعوذُ باللهِ العَظيمِ، وبوَجهِه الكريمِ، وسُلطانِه القديمِ، مِنَ الشَّيطانِ الرَّجيمِ»: «پناه می‌برم به الله بزرگ و ذات بخشنده و سخاوتمندش و قدرت ازلی و ابدی‌اش از شر شيطان رانده شده

هرگاه پیامبر ـ صلی الله علیه وسلم ـ وارد مسجد می‌شد می‌فرمود: «أعوذُ باللهِ العَظيمِ» پناه می‌برم به الله و صفاتش. «وبوَجهِه الكريمِ» به او که بخشنده و عطاکننده است، «وسُلطانه» غلبه و قدرت و قهر او بر هریک از بندگانش که بخواهد «القدیم» ازلیِ ابدی «مِنِ الشَّیطان الرَّجیم» دور شده و رانده شده از رحمت الهی. یعنی: خداوندا مرا از وسوسه و اغوا و گام‌های شیطان و آنچه به دلم می‌اندازد و فریب و گمراه‌گری او حفظ کن، زیرا او سبب گمراهی و لغزش و جهالت است. پس به عبدالله بن عمر گفته شد: «أقط»؟ یعنی: آیا پیامبر ـ صلی الله علیه وسلم ـ فقط این را فرمود؟ گفت: آری. پس چون در مسجد این دعا را بگوید شیطان می‌گوید: این وارد شده به مسجد، خود را در همهٔ اوقاتِ روز و شبش از من حفظ کرد.

1. فضیلت خواندن این ذکر هنگام ورود به مسجد و اینکه گوینده‌اش را در ادامهٔ روز از شیطان حفظ می‌کند.
2. هشدار نسبت به شیطان و اینکه در کمین مسلمان است تا او را گمراه و اغوا کند.
3. انسان به همان اندازه‌ای که در دلش ایمان به الله و استحضار این دعا را داشته باشد و وعدهٔ الهی مترتب بر این دعا را راست بشمارد و تصدیق نماید، از گمراه‌گری شیطان و لغزشگری او در امان خواهد بود.

سنن أبي داود (1/ 349) (466). شرح سنن أبي داود، لبدر الدين العيني (2/ 374). مرقاة المفاتيح شرح مشكاة المصابيح، لعلي القاري (2/ 627).