در این حدیث رسول الله صلی الله علیه وسلم از گناهانی به عنوان بزرگترین گناهان تعبیر می کند که عبارتند از: شرک ورزیدن به الله متعال در ربوبیت یا عبودیت؛ و ابتدا از این گناه آغاز می کند چون بزرگترین گناهان می باشد. و قطع امید از الله متعال؛ چون سوء ظن به الله متعال و جهل به وسعت رحمت الهی می باشد. و در امان دیدن خود از استدراج الله متعال نسبت به بنده با نعمت هایی که در اختیار او قرار می دهد تا غافلانه و ناگهانی او را مواخذه کند. مراد از حدیث مذکور، محصور بودن گناهان کبیره در این موارد نیست، چون گناهان کبیره زیاد هستند، بلکه منظور بیان بزرگترین آنها می باشد.
- گناهان به كبيره و صغيره تقسيم مى شوند.
- اينكه شرک بزرگترين گناهان، و بزرگترين گناهان كبيره است.
- ايمن بودن از مكر الله متعال و نااميد بودن از رحمتش حرام است، و هر دو از بزرگترين گناهان كبيره به شمار مى روند.
- توصيف الله متعال در مقابل ماكرين جايز است، و اين صفت كمال است، و آنچه كه نكوهش مى شود مكر كردن به كسى كه سزاوار مكر نيست.
- بر بنده واجب است كه در بين ترس و رجاء باشد، به طوری كه اگر ترسيد دچار نااميدى نمى شود، و اگر اميدوار بود خود را در امان نمى داند.
- ثابت كردن صفت رحمت براى الله متعال، به طوری كه لايق مقام الهى باشد.
- گمان نيک بردن به الله متعال واجب است.
كتاب التوحيد، محمد بن عبد الوهاب، تحقيق: دغش العجمي، مكتبة أهل الأثر، الطبعة: الخامسة 1435هـ. الجديد في شرح كتاب التوحيد، محمد بن عبد العزيز السليمان القرعاوي، تحقيق: محمد بن أحمد سيد، مكتبة السوادي، الطبعة: الخامسة 1424هـ، 2003م. الملخص في شرح كتاب التوحيد، صالح بن فوزان بن عبد الله الفوزان، دار العاصمة، الرياض، الطبعة: الأولى 1422هـ، 2001م. جامع معمر بن راشد، معمر بن أبي عمرو راشد الأزدي، نزيل اليمن، تحقيق: حبيب الرحمن الأعظمي، الناشر: المجلس العلمي بباكستان، وتوزيع المكتب الإسلامي ببيروت، الطبعة: الثانية 1403 هـ.