عَنْ أَبِي الدَّرْدَاءِ رضي الله عنه: سَمِعْتُ رَسُولَ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ: «إِنَّ اللَّعَّانِينَ لَا يَكُونُونَ شُهَدَاءَ وَلَا شُفَعَاءَ يَوْمَ الْقِيَامَةِ».
از ابودَرداء رضی الله عنه روایت است: از رسول خدا صلی الله علیه و سلم شنیدم که می‌فرمودند: «إِنَّ اللَّعَّانِينَ لَا يَكُونُونَ شُهَدَاءَ وَلَا شُفَعَاءَ يَوْمَ الْقِيَامَةِ». «همانا کسانی که زیاد لعنت می‌کنند، در روز قیامت نه شاهد خواهند بود و نه شفیع».
به روایت مسلمدرجهصحیح است
شرح
پیامبر صلی الله علیه و سلم خبر داده‌اند که هر کس بر کسی که سزاوار لعنت نیست، بسیار لعنت بفرستد، سزاوار دو مجازات است: اول: در روز قیامت برای امت‌ها مبنی بر اینکه پیامبرانشان رسالت‌ها را به آنان رسانده‌اند، شاهد نخواهد بود، و شهادتش در دنیا به دلیل فسقش پذیرفته نمی‌شود، و شهید نیز نخواهد شد، یعنی شهادت به معنای کشته شدن در راه خدا، روزیِ او نمی‌گردد. دوم: در روز قیامت، آنگاه که مؤمنان برای برادرانشان که سزاوار آتش شده‌اند، شفاعت می‌کنند، او شفاعت نخواهد کرد.
فواید
- حرام بودن لعنت کردن، و اینکه بسیار انجام دادن آن از گناهان کبیره است.
- مجازاتِ [ذکر شده] در حدیث، برای کسی است که بسیار لعنت می‌کند، نه برای یک بار و مانند آن. و همچنین شامل کسی نیست که لعنتِ مباح از وی سر بزند، و آن لعنتی است که در شرع برای لعن کردن صاحبان اوصاف ناپسند به صورت کلی و بدون تعیین فردی خاص وارد شده است، مانند این سخن: «خداوند یهود و نصاری را لعنت کند»، «لعنت خدا بر ستمکاران»، «خداوند صورتگران را لعنت کند»، «خداوند کسی را که عمل قوم لوط را انجام دهد، لعنت کند»، «خداوند کسی را که برای غیر خدا ذبح کند، لعنت کند»، «خداوند مردانی را که خود را شبیه زنان می‌کنند و زنانی را که خود را شبیه مردان می‌کنند، لعنت کند»، و مانند آن.
- اثبات شفاعت مؤمنان در روز قیامت.
مرجع
صحيح مسلم (4/ 2006) (2598). توضيح الأحكام من بلوغ المرام، لعبد الله البسام (7/ 469). منحة العلام في شرح بلوغ المرام، لعبد الله الفوزان (10/ 297). فتح ذي الجلال والإكرام، لابن عثيمين (6/ 412).