حدیث مذکور با وعید شدیدی برای کسی همراه است که سخنان دیگران را درحالی گوش می دهد که دوست ندارند سخنان شان شنیده شود. و این از مصادیقِ اخلاقیِ زشتی است که از گناهان کبیره هم می باشد. و جزاء از جنس عمل است؛ وقتی چنین کسی با گوش هایش به چیزی گوش می دهد که نباید گوش دهد، از ناحیه ی گوش هم مجازات می شود و در گوش هایش سرب گداخته شده ریخته می شود. و فرقی نمی کند کسانی که دوست ندارند سخن شان شنیده شود، به دلیل درستی چنین خواسته ای داشته باشند یا دلیلی برای آن وجود نداشته باشد. چون برخی از مردم دوست ندارند سخن شان شنیده شود هرچند سخن شان با عیب یا امر ممنوع و دشنام و سخن بدی همراه نباشد. به هر حال دوست ندارند سخن شان را کسی بشنود.
صحيح البخاري، المحقق: محمد زهير بن ناصر الناصر، الناشر: دار طوق النجاة، الطبعة: الأولى 1422هـ. صحيح مسلم، المحقق: محمد فؤاد عبد الباقي، الناشر: دار إحياء التراث العربي، بيروت. نزهة المتقين، تأليف: جمعٌ من المشايخ، الناشر: مؤسسة الرسالة، الطبعة الأولى: 1397 هـ الطبعة الرابعة عشر 1407 هـ. رياض الصالحين، محيي الدين يحيى بن شرف النووي، تحقيق: د. ماهر بن ياسين الفحل، الطبعة: الأولى، 1428 هـ. شرح رياض الصالحين، تأليف: محمد بن صالح العثيمين، الناشر: دار الوطن للنشر، الطبعة: 1426 هـ. فتح ذي الجلال والإكرام شرح بلوغ المرام، محمد بن صالح بن محمد العثيمين، تحقيق: صبحي بن محمد رمضان، وأُم إسراء بنت عرفة، المكتبة الإسلامية، القاهرة، الطبعة الأولى، 1427هـ. توضيح الأحكام من بلوغ المرام، عبد الله بن عبد الرحمن البسام، مكتبة الأسدي، مكة، الطبعة الخامسة، 1423.