Aal-i-Imraan

وَمَا كَانَ قَوْلَهُمْ إِلَّآ أَن قَالُوا۟ رَبَّنَا ٱغْفِرْ لَنَا ذُنُوبَنَا وَإِسْرَافَنَا فِىٓ أَمْرِنَا وَثَبِّتْ أَقْدَامَنَا وَٱنصُرْنَا عَلَى ٱلْقَوْمِ ٱلْكَـٰفِرِينَ ১৪৭

{147} Kisha akaitaja kauli yao na kutafuta kwao msaada kwa Mola wao Mlezi, akasema, “Na haikuwa kauli yao.” Yani, katika hali hizo ngumu, “isipokuwa walisema: Mola wetu Mlezi! Tufutie dhambi zetu, na kupita kwetu kiasi katika mambo yetu.” Na Israaf ni kupindukia mipaka hadi katika kilicho haramishwa. Walijua kwamba madhambi na kupindukia mipaka ni miongoni mwa sababu kubwa za kutosaidiwa, na kwamba kuziacha ni katika sababu za ushindi. Kwa hivyo, wakamwomba Mola wao Mlezi awafutie dhambi. Kisha hawakuitegemea juhudi waliyoifanya katika kusubiri. Bali walimtegemea Mwenyezi Mungu, na wakamwomba kwamba aiimarishe miguu yao wakati wanapokutana na maadui makafiri, na kwamba awanusuru dhidi yao. Kwa hivyo, wakaunganisha baina ya subira na kuacha kinyume chake, na toba, na kuomba kufutiwa dhambi na kuomba msaada kwa Mola wao Mlezi. Hakuna shaka kwamba Mwenyezi Mungu aliwanusuru, na akawafanyia mwisho mwema katika dunia na Akhera. Na ndiyo maana akasema: