Aal-i-Imraan

وَكَأَيِّن مِّن نَّبِىٍّ قَـٰتَلَ مَعَهُۥ رِبِّيُّونَ كَثِيرٌ فَمَا وَهَنُوا۟ لِمَآ أَصَابَهُمْ فِى سَبِيلِ ٱللَّهِ وَمَا ضَعُفُوا۟ وَمَا ٱسْتَكَانُوا۟ ۗ وَٱللَّهُ يُحِبُّ ٱلصَّـٰبِرِينَ ১৪৬

{146} Huku ni kuwafariji Waumini na kuwahimiza kufuata mfano wao na kufanya kama walivyofanya. Na kwamba jambo hili lilikuwa limeshatangulia na ni nyendo ya Mwenyezi Mungu ambayo bado inaendelea hivyo. Kwa hivyo, akasema, “Na ni Manabii wangapi.” Yani, ni wangapi katika Manabii? “Waliopigana vita pamoja nao Waumini wenye ikhlasi.” Yani, makundi mengi katika wafuasi wao ambao walilelewa na Manabii kwa imani na matendo mema, na wakafikwa na mauaji, na majeraha na yasiyokuwa hayo. “Na hawakulegea kwa yaliyowapata katika Njia ya Mwenyezi Mungu, wala hawakudhoofika wala hawakusalimu amri.” Yani, mioyo yao haikudhoofika, wala miili yao haikulegea, wala hawakujidhalilisha mbele ya maadui zao kwa kusalimu amri. Bali, walisubiri, na wakawa madhubuti, na wakajipa moyo. Na kwa sababu hiyo ndio akasema, “Na Mwenyezi Mungu huwapenda wanaosubiri.”