At-Tawba

لَّقَد تَّابَ ٱللَّهُ عَلَى ٱلنَّبِىِّ وَٱلْمُهَـٰجِرِينَ وَٱلْأَنصَارِ ٱلَّذِينَ ٱتَّبَعُوهُ فِى سَاعَةِ ٱلْعُسْرَةِ مِنۢ بَعْدِ مَا كَادَ يَزِيغُ قُلُوبُ فَرِيقٍ مِّنْهُمْ ثُمَّ تَابَ عَلَيْهِمْ ۚ إِنَّهُۥ بِهِمْ رَءُوفٌ رَّحِيمٌ 117

{117} Yeye Mtukufu anajulisha kwamba katika upole wake na wema wake "alikwisha kubali toba ya Nabii” Muhammad -rehema na amani za Mwenyezi Mungu zimshukie - "na Wahajiri na Ansari.” Akawasamehe makosa yao na akawapa mazuri mengi, na akawapandisha hadi daraja za juu zaidi. Na hayo ni kwa sababu ya kutenda kwao matendo magumu, na ndiyo maana akasema: "waliomfuata katika saa ya ugumu.” Yaani, walitoka pamoja naye kwenda kupigana vita na maadui wao katika vita vya Tabuk. Na hilo lilikuwa katika joto kali, na upungufu wa masurufu na vipando, na idadi nyingi ya maadui wao, jambo linalopelekea mtu kusalia nyuma. Basi wakaomba msaada wa mwenyezi Mungu, na wakafanya hivyo "baada ya kwamba nyoyo za kundi miongoni mwa zilikuwa zimekaribia kukengeuka.” Yaani, nyoyo zao kugeuka na kuelekea kwenye upole juu ya maadui na utulivu, lakini Mwenyezi Mungu akawaimarisha na amewaunga mkono na akawatia nguvu. Na kukengeuka kwa moyo ni kutoka kwake katika njia iliyonyooka. Na ikiwa kupotoka huko ni katika msingi wa dini, basi hilo linakuwa ni kufuru. Na kama ni katika sheria zake, basi kunakuwa kulingana na sheria hiyo ambayo amepotoka kutoka kwayo: Ima hakuifanya ipasavyo, au aliifanya kwa njia ambayo si ya kisheria. Na kauli yake, “Basi akakubali toba yao. Hakika Yeye kwao ni Mpole, Mwenye kurehemu.” Na katika upole wake na rehema yake ni kwamba aliwaneemesha kufanya toba, na akaikubalia kutoka kwao, na akawaimarisha juu yake.