هیچ مسلمانی نیست که دعایی کند که در آن گناه یا قطع رابطهٔ خویشاوندی نباشد، مگر آنکه الله به وسیلهٔ آن، یکی از سه چیز را به او می‌دهد: یا دعایش را به زودی [در دنیا] برایش برآورده می‌سازد، یا آن را در آخرت برایش ذخیره می‌کند، و یا به همان اندازه، بدی را از او دور می‌گرداند». گفتند: پس در این صورت، زیاد دعا می‌کنیم. فرمودند: «[فضل و عطای] الله بیشتر است

پیامبر صلی الله علیه و سلم خبر داده‌اند: که مسلمان هرگاه خدا را بخواند و از او چیزی بخواهد که گناه نباشد، مانند درخواست آسان شدن گناه و ظلم، و یا قطع رابطهٔ خویشاوندی، مانند دعا علیه فرزندان و خویشاوندان، مگر آنکه خداوند در برابر دعایش یکی از سه چیز را به او عطا می‌کند: یا اینکه دعایش را به زودی برایش برآورده می‌سازد و آنچه را خواسته به او می‌دهد. و یا اینکه خداوند عز و جل آن را به عنوان پاداشی در روز قیامت برایش به تأخیر می‌اندازد تا موجب بلندی درجات یا رحمت و آمرزش گناهانش شود. و یا اینکه در دنیایش، به اندازهٔ آن دعا، بدی را از او دفع می‌کند. پس اصحاب به پیامبر صلی الله علیه و سلم گفتند: در این صورت زیاد دعا می‌کنیم؛ تا به یکی از این فضیلت‌ها دست یابیم؟ پس پیامبر صلی الله علیه و سلم فرمودند: آنچه نزد خداوند است، بیشتر و بزرگتر از آن چیزی است که شما می‌خواهید، پس عطای او تمام نمی‌شود و پایان نمی‌پذیرد.

1. دعای مسلمان، با وجود شروط و آدابش، مستجاب است و رد نمی‌شود؛ به همین دلیل شایسته است که بنده زیاد دعا کند و در اجابت شتاب نورزد.
2. اجابت دعا، محدود به حاصل شدنِ خودِ خواسته نیست؛ چه بسا به وسیلهٔ دعایش، [گناهانش] پوشانده شود، یا [پاداش آن] در آخرت برایش ذخیره گردد.
3. ابن باز می‌گوید: اصرار و پافشاری، گمان نیک به خدا، و ناامید نشدن، از بزرگترین اسباب اجابت هستند. پس بر شخص است که در دعا پافشاری ورزد، و به خداوند عز و جل گمان نیک داشته باشد، و بداند که او حکیم و داناست؛ چه بسا اجابت را به خاطر حکمتی به زودی برآورده سازد، و چه بسا آن را به خاطر حکمتی به تأخیر اندازد، و چه بسا به درخواست‌کننده، چیزی بهتر از آنچه خواسته است، عطا کند.

مسند أحمد (17/ 213) (11133). بهجة الناظرين شرح رياض الصالحين، لسليم الهلالي (2/ 592). تطريز رياض الصالحين، لفيصل آل مبارك (ص805). شرح رياض الصالحين، لابن عثيمين (6/ 54). مرقاة المفاتيح شرح مشكاة المصابيح، للقاري (4/ 1537). نزهة المتقين شرح رياض الصالحين، لمجموعة من الباحثين (2/ 1020).