پیامبر صلی الله علیه و سلم خبر دادهاند که هر کس بگوید: «رَضِيتُ بِاللَّهِ رَبًّا» (به الله به عنوان پروردگار راضی شدم) و معبود، پرورشدهنده، مالک، سرور و اصلاحگر، «وَبِالْإِسْلَامِ» (و به اسلام) با همهٔ احکامش از اوامر و نواهی «دِينًا» (به عنوان دین) و آیین و شریعت، از روی اعتقاد و فرمانبرداری، «وَبِمُحَمَّدٍ رَسُولًا» (و به محمد به عنوان فرستاده) و پیامبر؛ با همهٔ آنچه با آن فرستاده شده و به ما ابلاغ کرده است، [کسی که چنین بگوید] بهشت بر او واجب میشود.
- تشویق به گفتن این دعا، و بیان ثوابی که بر آن مترتب است.
- راضی بودن به الله به عنوان پروردگار، متضمن این است که انسان جز او را نپرستد.
- راضی بودن به محمد صلی الله علیه و سلم به عنوان پیامبر و فرستاده، متضمن طاعت از ایشان علیه الصلاة والسلام و فرمانبرداری در برابر سنتشان است.
- راضی بودن به اسلام به عنوان دین، راضی بودن به آن چیزی است که خداوند برای بندگانش برگزیده است.
- مستحب بودن گفتن این دعا نزد شهادتین پس از شنیدن اذان، همانطور که در روایات دیگر آمده است.
- و در حدیثی دیگر، مستحب بودنِ [گفتنِ] این دعا به هنگام صبح و شام آمده است.
سنن أبي داود (2/ 635) (1529). شرح أبي داود للعيني (5/ 439). شرح سنن أبي داود لابن رسلان (7/ 348). المفهم لما أشكل من تلخيص كتاب مسلم (3/ 710).