هر کس بیماری را عیادت کند که اجلش فرا نرسیده است، و نزد او هفت بار بگوید: أَسْأَلُ اللَّهَ الْعَظِيمَ رَبَّ الْعَرْشِ الْعَظِيمِ أَنْ يَشْفِيَكَ، إِلَّا عَافَاهُ اللَّهُ مِنْ ذَلِكَ الْمَرَضِ (از خداوند بزرگ، پروردگار عرش بزرگ، می‌خواهم که تو را شفا دهد) مگر آنکه خداوند او را از آن بیماری عافیت می‌بخشد

پیامبر صلی الله علیه و سلم خبر داده‌اند که هیچ مسلمانی نیست که مسلمانی دیگر را در بیماری‌اش که وقت مرگش در آن فرا نرسیده، زیارت کند، سپس عیادت‌کننده برای بیمار با این سخنش دعا کند: «أَسْأَلُ اللَّهَ الْعَظِيمَ» (از خداوند بزرگ) در ذات، صفات و افعالش، «رَبَّ الْعَرْشِ الْعَظِيمِ أَنْ يَشْفِيَكَ» (پروردگار عرش بزرگ، می‌خواهم که تو را شفا دهد)، و این دعا را هفت بار بر او تکرار کند، مگر آنکه خداوند او را از آن بیماری عافیت می‌بخشد.

1. مستحب بودن دعا برای بیمار با این دعا، و تکرار کردن آن هفت بار.
2. تحقق شفا برای کسی که این دعا نزد او گفته شود، به اذن خداوند متعال، اگر از روی صدق و صلاح صادر شود.
3. این دعا را می‌توان پنهانی و آشکارا گفت، و همهٔ اینها جایز است، اما اگر به گوش بیمار برساند، بهتر و برتر است؛ زیرا در آن، وارد کردن شادی بر [قلب] او وجود دارد.

سنن أبي داود (5/ 22) (3106). سنن الترمذي (3/ 593) (2083). السنن الكبرى للنسائي (9/ 385) (10820). مسند أحمد (4/ 40) (2137). بهجة الناظرين شرح رياض الصالحين، لسليم الهلالي (2/ 163). تطريز رياض الصالحين، لفيصل آل مبارك (ص537). شرح رياض الصالحين، لابن عثيمين (4/ 483). كنوز رياض الصالحين، لمجموعة من الباحثين (11/ 559). نزهة المتقين شرح رياض الصالحين، لمجموعة من الباحثين (1/ 689).