Aal-i-Imraan

قُلْ يَـٰٓأَهْلَ ٱلْكِتَـٰبِ تَعَالَوْا۟ إِلَىٰ كَلِمَةٍ سَوَآءٍۭ بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمْ أَلَّا نَعْبُدَ إِلَّا ٱللَّهَ وَلَا نُشْرِكَ بِهِۦ شَيْـًٔا وَلَا يَتَّخِذَ بَعْضُنَا بَعْضًا أَرْبَابًا مِّن دُونِ ٱللَّهِ ۚ فَإِن تَوَلَّوْا۟ فَقُولُوا۟ ٱشْهَدُوا۟ بِأَنَّا مُسْلِمُونَ ৬৪

{64} Aya hii tukufu alikuwa Nabii – rehema na amani za Mwenyezi Mungu ziwe juu yake – akiwaandikia wafalme wa Watu wa Kitabu. Na alikuwa akisoma saa zingine katika rakaa ya kwanza ya Sunna ya Alfajiri. “Semeni: Tumemuamini Mwenyezi Mungu” hadi mwisho wa Aya. Na anaisoma katika rakaa ya mwisho ya sunna ya asubuhi kwa sababu inajumuisha mwito katika dini moja waliyokubaliana juu yake Manabii na Mitume. Na imejumuisha Tauhidi ya uungu iliyojengwa juu ya kumuabudu Mwenyezi Mungu peke yake bila mshirika. Na kwamba aamini kuwa wanadamu na viumbe vyote viko katika daraja la ubinadamu, na hakuna hata mmoja wao anayestahiki chochote katika sifa maalumu za umola, wala katika sifa za kiungu. Na wakifuata Watu wa Kitabu na wengineo hayo, basi watakuwa wameongoka. Na “wakigeuka, basi semeni: Shuhudieni kwamba sisi kwa hakika ni Waislamu.” Kama kauli yake Mola Mtukufu, “Sema: enyi makafiri...” hadi mwisho wake.