Obligation of Prayer and Ruling on Its Abandoner

Nabi ﷺ mengumpamakan bahawa Islam itu seperti sebuah bangunan yang kukuh dengan lima tiang serinya sebagai sendi binaan tersebut, manakala amalan-amalan lain dalam Islam berfungsi sebagai penyempurna binaan itu. Rukun pertama daripada lima rukun itu ialah dua kalimah syahadah iaitu mengucap tiada tuhan melainkan Allah dan bahawa Muhammad ﷺ ialah pesuruh Allah. Kedua-duanya merupakan satu rukun yang tidak boleh dipisahkan. Dengan mengucapkannya, seorang hamba mengakui keesaan Allah, mengesahkan bahawa hanya Dia yang layak disembah bukan selainnya, beramal selari dengan pengakuan itu, serta mempercayai dan mengikuti risalah Muhammad ﷺ. Rukun kedua ialah menunaikan solat, iaitu lima solat fardhu yang diwajibkan setiap hari dan malam: Subuh, Zohor, Asar, Maghrib dan Isyak, dengan menunaikannya mengikut syarat, rukun, dan kewajipan yang ditetapkan. Rukun ketiga ialah menunaikan zakat yang diwajibkan, iaitu ibadah harta yang wajib dikeluarkan daripada setiap harta yang mencapai nisab tertentu menurut syarak, dan diberikan kepada golongan yang berhak menerimanya. Rukun keempat ialah menunaikan haji, iaitu pergi ke Mekah untuk melaksanakan ibadah haji sebagai pengabdian kepada Allah ﷻ. Rukun kelima ialah puasa Ramadan, iaitu menahan diri daripada makan, minum dan perkara-perkara yang membatalkan puasa dengan niat beribadah kepada Allah ﷻ bermula dari terbit fajar sehingga terbenam matahari.

1. Kedua-dua kalimah syahadah saling berkait. Maka tidak sah yang satu tanpa yang lain. Oleh itu, kedua-duanya dijadikan sebagai satu rukun.
2. Syahadah merupakan asas agama, maka tiada perkataan atau amalan yang diterima melainkan dengannya.

صحيح البخاري (1/ 11) (8)، صحيح مسلم (1/ 45) (16)، و(1/ 88) (82)، فتح الباري لابن رجب (1/ 22)، جامع العلوم والحكم (1/147)، شرح الأربعين لابن العطّار (ص 62)، شرح الأربعين النووية لعبد الكريم الخضير (ص 87)، فتح القوي المتين في شرح الأربعين للعباد (ص 29)، شرح الأربعين النووية لصالح آل الشيخ (ص 91 - 95)، التحفة الربانية لإسماعيل الأنصاري (ص 12).

Daripada Anas bin Malik رضي الله عنه, beliau menceritakan: Ketika para Sahabat duduk bersama Nabi ﷺ di masjid, tiba-tiba datang seorang lelaki menaiki seekor unta, lalu menderumkannya kemudian mengikatnya, Kemudian dia bertanya kepada mereka: "Siapakah antara kamu Muhammad?" Dan Nabi ﷺ sedang bersandar di antara kaumnya, lalu kami berkata: "Itulah lelaki putih yang sedang bersandar itu," Maka berkatalah lelaki itu kepadanya: "Wahai Ibn Abd al-Muttalib," Maka Nabi ﷺ bersabda kepadanya: “Aku mendengarmu, maka bertanyalah, nescaya akan aku jawab.” Lalu lelaki itu berkata kepada Nabi ﷺ: “Sesungguhnya aku akan bertanya kepadamu dan bersikap tegas dalam pertanyaanku, maka janganlah engkau marah kepadaku.” Iaitu: janganlah engkau marah kepadaku, dan janganlah engkau ditimpa kesusahan, Maka baginda bersabda: Tanyalah apa yang engkau kehendaki, Maka dia berkata: "Aku bertanya kepadamu demi Tuhanmu dan Tuhan orang-orang sebelummu, adakah Allah mengutuskanmu kepada manusia?" Maka dia berkata: "Ya, benar" untuk menegaskan kebenarannya. Lelaki itu berkata: "Aku bertanya kepadamu dengan nama Allah, yakni aku memohon kepadamu demi Allah, adakah Allah memerintahkan kamu agar kami menunaikan solat lima waktu sehari semalam? Iaitu solat-solat fardhu," Dia menjawab: "Ya, benar." Dia berkata: "Aku bertanya kepadamu demi Allah, adakah Allah telah memerintahkanmu agar kita berpuasa pada bulan ini dalam setahun? Iaitu: bulan Ramadan," Dia berkata: "Ya, benar." Dia berkata: "Aku bertanya kepadamu dengan nama Allah, apakah Allah memerintahkanmu untuk mengambil zakat ini daripada orang kaya kami, lalu membahagikannya kepada orang miskin kami?” iaitu zakat, Nabi ﷺ bersabda, “Ya, itu benar.” Maka Dhimam pun memeluk Islam dan memberitahu Nabi ﷺ bahawa beliau akan menyeru kaumnya kepada Islam, kemudian memperkenalkan dirinya sebagai Dhimam bin Tha'labah dari Bani Saad bin Bakr.

1. Ketawadukan Nabi ﷺ sehinggakan seseorang tidak dapat membezakan antara baginda dengan para sahabatnya.
2. Akhlak Nabi ﷺ yang mulia, kelembutan baginda dalam menjawab orang yang bertanya, dan sesungguhnya jawapan yang baik merupakan antara sebab diterimanya dakwah.
3. Keharusan mengenalkan seorang lelaki dengan sifat putih dan kemerahan, tinggi dan pendek, dan seumpamanya, selagi mana tidak bertujuan untuk mencela, dan jika dia tidak membencinya.
4. Keharusan masuknya orang kafir ke masjid kerana hajat.
5. Haji tidak disebutkan dalam hadis kerana mungkin ia belum difardukan ketika itu.
6. Para sahabat amat bersungguh-sungguh dalam berdakwah kepada manusia; sebaik sahaja seseorang memeluk Islam, beliau akan terus menyeru kaumnya.

صحيح البخاري (1/ 23) (63)، صحيح مسلم (1/ 41) (12)، شرح ابن بطال (1/145)، عمدة القاري شرح صحيح البخاري (2/ 22).

Nabi ﷺ mengumpamakan bahawa Islam itu seperti sebuah bangunan yang kukuh dengan lima tiang serinya sebagai sendi binaan tersebut, manakala amalan-amalan lain dalam Islam berfungsi sebagai penyempurna binaan itu. Rukun pertama daripada lima rukun itu ialah dua kalimah syahadah iaitu mengucap tiada tuhan melainkan Allah dan bahawa Muhammad ﷺ ialah pesuruh Allah. Kedua-duanya merupakan satu rukun yang tidak boleh dipisahkan. Dengan mengucapkannya, seorang hamba mengakui keesaan Allah, mengesahkan bahawa hanya Dia yang layak disembah bukan selainnya, beramal selari dengan pengakuan itu, serta mempercayai dan mengikuti risalah Muhammad ﷺ. Rukun kedua ialah menunaikan solat, iaitu lima solat fardhu yang diwajibkan setiap hari dan malam: Subuh, Zohor, Asar, Maghrib dan Isyak, dengan menunaikannya mengikut syarat, rukun, dan kewajipan yang ditetapkan. Rukun ketiga ialah menunaikan zakat yang diwajibkan, iaitu ibadah harta yang wajib dikeluarkan daripada setiap harta yang mencapai nisab tertentu menurut syarak, dan diberikan kepada golongan yang berhak menerimanya. Rukun keempat ialah menunaikan haji, iaitu pergi ke Mekah untuk melaksanakan ibadah haji sebagai pengabdian kepada Allah ﷻ. Rukun kelima ialah puasa Ramadan, iaitu menahan diri daripada makan, minum dan perkara-perkara yang membatalkan puasa dengan niat beribadah kepada Allah ﷻ bermula dari terbit fajar sehingga terbenam matahari.

1. Kedua-dua kalimah syahadah saling berkait. Maka tidak sah yang satu tanpa yang lain. Oleh itu, kedua-duanya dijadikan sebagai satu rukun.
2. Syahadah merupakan asas agama, maka tiada perkataan atau amalan yang diterima melainkan dengannya.

صحيح البخاري (1/ 11) (8). صحيح مسلم (1/ 45) (16)، و(1/ 88) (82). فتح الباري لابن رجب (1/ 22). جامع العلوم والحكم (1/147). شرح الأربعين لابن العطّار (ص 62). شرح الأربعين النووية لعبد الكريم الخضير (ص 87). فتح القوي المتين في شرح الأربعين للعباد (ص 29). شرح الأربعين النووية لصالح آل الشيخ (ص 91 - 95). التحفة الربانية لإسماعيل الأنصاري (ص 12).