پیامبر صلیاللهعلیهوسلم به جهاد با کافران و به کار بستن تمام تلاش برای رویارویی با آنان با هر وسیله‌ای به قدر توان، امر کرده‌اند، تا کلمهٔ خدا (دین خداوند) برترین باشد. و از جملهٔ آن [وسایل] است: اولاً: انفاق مال در جهاد با آنان؛ از قبیل خرید سلاح و هزینه کردن برای مجاهدان و مانند آن. ثانیاً: خارج شدن با جان و بدن برای رویارویی با آنان و دفعشان. ثالثاً: با دعوت کردن آنان به این دین توسط زبان، و اقامهٔ حجت بر آنان و پاسخ دادن به آنان.
- تشویق به جهاد با مشرکان توسط جان، مال و زبان؛ هر کس به اندازهٔ توانایی‌اش، و اینکه جهاد تنها به جنگیدن با جان محدود نمی‌شود.
- امر به جهاد برای وجوب است، و گاهی می‌تواند واجب عینی باشد و گاهی واجب کفایی.
- خداوند جهاد را به دلایلی مشروع گردانده است، از جمله: اولاً: مقاومت در برابر شرک و مشرکان؛ زیرا هرگز خداوند شرک را نمی‌پذیرد. ثانیاً: از میان‌برداشتن موانعی که در راه دعوت به سوی خدا قرار می‌گیرند. ثالثاً: حفاظت از عقیده در برابر هر آنچه با آن در تضاد است. رابعاً: دفاع از مسلمانان و از سرزمین‌ها، ناموس و اموالشان.
سنن أبي داود (4/ 158) (2504). سنن النسائي (6/ 7) (3096). مسند أحمد (19/ 272) (12246). صحيح مسلم (4/ 1935) (2490). فتح ذي الجلال والإكرام شرح بلوغ المرام، لابن عثيمين (5/ 442). توضيح الأحكام من بلوغ المرام، لعبد الله البسام (6/ 336). منحة العلام شرح بلوغ المرام، عبد الله الفوزان (9/ 10). سبل السلام، لمحمد الصنعاني (2/ 460). مشكاة المصابيح، لمحمد التبريزي (2/ 1124).