مراد این است که هر سهوی در نماز رخ دهد، چه درقالب افزودن به نماز یا کاستن از آن یا شک و تردید باشد، موجب سجده ی سهو می شود. حدیث مذکور از جمله دلایل کسانی است که معتقدند سجده ی سهو بعد از سلام می باشد. اما اقتضای جمع بین دلایل موجود در این زمینه، این است که سجده ی سهو در دو حالت بعد از سلام می باشد: زمانی که نماز عاری از نقص باشد و آنگاه که شک و تردید در آن باشد و بر مبنای ظن غالب عمل شود؛ و در سایر موارد سجده ی سهو قبل از سلام می باشد.
مسند أحمد بن حنبل، لأبي عبد الله أحمد بن محمد بن حنبل، تحقيق أبو المعاطي النوري، عالم الكتب. السنن، لأبي داود سليمان بن الأشعث السجستاني ، دار الفكر، تحقيق : محمد محيي الدين عبد الحميد. صحيح أبي داود للألباني، ط1، مؤسسة غراس للنشر والتوزيع، الكويت، 1423 هـ. توضيح الأحكام من بلوغ المرام للحافظ أحمد بن علي بن حجر العسقلاني، عبدالله بن عبد الرحمن البسام ، مكتبة الأسدي، مكة ، ط الخامسة 1423هـ .