وقتی بنده چيزی - يا کسی - را لعنت می کند، نفرينش به آسمان بالا می رود و دروازه های آسمان بر آن بسته می شود؛ آنگاه به زمين می آيد و درهای زمين هم بر آن بسته می گردد؛ سپس به چپ و راست می رود و چون راهی نمی يابد، به کسی که لعنت شده بازمی گردد، اگر سزاوارش باشد؛ وگرنه لعنت به گوينده اش برمی گردد.

چون بنده چیزی را لعنت کند، لعنت و نفرین وی به آسمان می رود اما درهای آسمان بروی آن بسته می شود و آنگاه به زمین بازمی گردد و درهای زمین بروی آن بسته می شود و نمی تواند وارد زمین شود؛ بنابراین به چپ و راست می رود و اگر راهی و جایی نیافت، به چیزی باز می گردد که لعنت شده است، اگر مستحق لعنت باشد، آن را دربرمی گیرد؛ وگرنه به کسی باز می گردد که لعنت کرده است و شامل او می شود.

1-رياض الصالحين للنووي. تحقيق : ماهر الفحل.دار ابن كثير.دمشق.ط1 .2007م. 2-سنن أبي داود،لأبي داود السجستاني.تحقيق: محمد محيي الدين عبد الحميد.دار الفكر. 3-دليل الفالحين لطرق رياض الصالحين لابن علان.دار الكتاب العربي/بيروت. 4-نزهة المتقين شرح رياض الصاحين : شرح الدكتور مصطفى الخن وآخرين. مؤسسة الرسالة. ط1 ،1987. 5-كنوز رياض الصالحين .المجلس العلمي كنوز دار إشبيليا.الرياض.ط1. 2009م. 6-تطريز رياض الصالحين لفيصل بن عبد العزيز آل مبارك.تحقيق: عبد العزيز آل حمد. دار العاصمة.ط1، الرياض.2002م.