حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ يُوسُفَ، قَالَ أَخْبَرَنَا مَالِكٌ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ عُرْوَةَ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ قَالَتْ إِنْ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لَيَدَعُ الْعَمَلَ وَهْوَ يُحِبُّ أَنْ يَعْمَلَ بِهِ خَشْيَةَ أَنْ يَعْمَلَ بِهِ النَّاسُ فَيُفْرَضَ عَلَيْهِمْ، وَمَا سَبَّحَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم سُبْحَةَ الضُّحَى قَطُّ، وَإِنِّي لأُسَبِّحُهَا.
از عايشه رضی الله عنها روایت است که می گويد: چه بسا رسول الله صلى الله عليه وسلم دوست داشت عملی را انجام دهد، ولی از ترس اينکه مردم نيز به آن عمل کنند و بر آنان فرض شود، آن را ترک می کرد. به همين دليل نماز چاشت را نمی خواند (بدان مواظبت نمی کرد). ولی من همواره آن را می خوانم.
منبع برای این روایت هیچ درجه‌بندی‌ای ثبت نکرده است.
هر جا دانشنامهٔ احادیث نبوی ترجمه‌شده (HadeethEnc.com) عینِ متن یک روایت را داشته باشد، ترجمهٔ آن زیر همان روایت و با ذکر نام منبع آمده است. این دو را برنامه و تنها از روی متن عربی کنار هم گذاشته است: متن کامل حدیث در دانشنامه، همراه با نام صحابی‌ای که در آن آمده، حرف به حرف پایان آن روایت است. هیچ‌کس این تطبیق را بررسی نکرده است و بازبینان سبیل ترجمه را بررسی نکرده‌اند. متن، همان عربی است.
متن عربی، شماره‌گذاری، نام کتاب‌ها و درجه‌بندی‌ها دقیقاً همان‌گونه نشان داده شده‌اند که در یک مجموعه‌دادهٔ باز (hadith-api) آمده‌اند. سبیل هنوز نه درستی آن را تأیید کرده و نه حقوق آن را، و بازبینی علمی آن هنوز آغاز نشده است. تا آن زمان، پیش از تکیه بر یک روایت، آن را با یک نسخهٔ چاپی مقابله کنید.