Al-Ankaboot

وَقَالُوا۟ لَوْلَآ أُنزِلَ عَلَيْهِ ءَايَـٰتٌ مِّن رَّبِّهِۦ ۖ قُلْ إِنَّمَا ٱلْـَٔايَـٰتُ عِندَ ٱللَّهِ وَإِنَّمَآ أَنَا۠ نَذِيرٌ مُّبِينٌ ۵۰

{50} Yaani, hawa madhalimu walimpinga na kumkadhibisha Mtume na kile alichokuja nacho, na wakampendekezea kwamba ateremshiwe ishara mbalimbali wanazotaka wao; kama vile kauli yao, "Na walisema: Hatutakuamini mpaka ututimbulie chemchemi katika ardhi hii..." hadi mwisho wa aya hizi. Lakini suala la kuamua aina ya ishara si jukumu lao wala jukumu la Mtume, rehema na amani za Mwenyezi Mungu zimshukie. Kwani ndani ya hilo kuna kuendesha pamoja na Mwenyezi Mungu. Na kwamba kama ingekuwa hivyo, na wala haifai kuwa hivyo, kwa hata hakuna yeyote mwenye lake jambo katika jambo hili. Na ndiyo maana, akasema, "Hakika Ishara ziko tu kwake Mwenyezi Mungu," akitaka, anaziteremsha au haziteremshi. "Ama mimi kwa hakika ni mwonyaji mwenye kubainisha tu." Ikiwa nia ni kufafanua ukweli kutoka kwa uongo, basi kile kinachomaanishwa na njia yoyote ni dhuluma, udhalimu, na kiburi kwa Mungu na ukweli. Badala yake, ikiwa inawezekana kwa mistari hiyo kufunuliwa na ni mioyoni mwao kwamba wanaamini katika ukweli tu na wao, siyo kwa imani, lakini ni kitu ambacho tamaa zao zinakubaliana nacho, kwa hivyo hawaamini kwa sababu ni haki, lakini kwa mistari hiyo. Walipata faida gani kwa kuwatuma chini kwa shukrani ya dhana?