Aal-i-Imraan

فَٱسْتَجَابَ لَهُمْ رَبُّهُمْ أَنِّى لَآ أُضِيعُ عَمَلَ عَـٰمِلٍ مِّنكُم مِّن ذَكَرٍ أَوْ أُنثَىٰ ۖ بَعْضُكُم مِّنۢ بَعْضٍ ۖ فَٱلَّذِينَ هَاجَرُوا۟ وَأُخْرِجُوا۟ مِن دِيَـٰرِهِمْ وَأُوذُوا۟ فِى سَبِيلِى وَقَـٰتَلُوا۟ وَقُتِلُوا۟ لَأُكَفِّرَنَّ عَنْهُمْ سَيِّـَٔاتِهِمْ وَلَأُدْخِلَنَّهُمْ جَنَّـٰتٍ تَجْرِى مِن تَحْتِهَا ٱلْأَنْهَـٰرُ ثَوَابًا مِّنْ عِندِ ٱللَّهِ ۗ وَٱللَّهُ عِندَهُۥ حُسْنُ ٱلثَّوَابِ ۱۹۵

فاستجَابَ لَهُمْ رَبُّهُمْ أَنِّي لاَ أُضِيعُ عَمَلَ عَامِلٍ مِّنكُم مِّن ذَكَرٍ أَوْ أُنثَى بَعْضُكُم مِّن بَعْضٍ فَالَّذِينَ هَاجَرُواْ وَأُخْرِجُواْ مِن دِيَارِهِمْ وَأُوذُواْ فِي سَبِيلِي وَقَاتَلُواْ وَقُتِلُواْ لأُكَفِّرَنَّ عَنْهُمْ سَيِّئَاتِهِمْ وَلأُدْخِلَنَّهُمْ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِن تَحْتِهَا الأَنْهَارُ ثَوَابًا مِّن عِندِ اللّهِ وَاللّهُ عِندَهُ حُسْنُ الثَّوَابِ ؛ پروردگارشان دعايشان را اجابت فرمود که : من کار هيچ مزدوري را از شما،، چه زن و چه مرد همه از يکديگريد ناچيز نمي سازم پس گناهان کساني راکه مهاجرت کرده اند و از خانه هايشان رانده شده اند و در راه من آزار ديده اند و جنگيده اند و کشته شده اند ، مي زدايم و آنان را در بهشتهايي که در آن نهرها جاري است داخل مي کنم اين پاداشي است از جانب خدا و پاداش نيکو نزد خداست.

(195) پس خد‌اوند متعال فرمود: (﴿فَٱسۡتَجَابَ لَهُمۡ رَبُّهُمۡ﴾) خد‌اوند د‌عای آنها را پذیرفت؛ دعای عبادت و دعای به فریاد طلبیدن و فرمود: (﴿أَنِّي لَآ أُضِيعُ عَمَلَ عَٰمِلٖ مِّنكُم مِّن ذَكَرٍ أَوۡ أُنثَىٰ﴾) پس همگی پاد‌اش اعمال خود را به طور کامل د‌ریافت خواهند کرد، (﴿بَعۡضُكُم مِّنۢ بَعۡضٖ﴾) یعنی همۀ شما د‌ر پاد‌اش وکیفر برابر هستید. (﴿فَٱلَّذِينَ هَاجَرُواۡ وَأُخۡرِجُواۡ مِن دِيَٰرِهِمۡ وَأُوذُواۡ فِي سَبِيلِي وَقَٰتَلُواۡ وَقُتِلُواۡ﴾) پس آنهایی که ایمان و هجرت و جد‌ایی از د‌وست د‌اشتنی‌ها، از قبیل: وطن و مال و منال را برگزید‌ند و برای خشنود‌ی خد‌اوند،‌ جهاد کرد‌ند، (﴿لَأُكَفِّرَنَّ عَنۡهُمۡ سَيِّ‍َٔاتِهِمۡ وَلَأُدۡخِلَنَّهُمۡ جَنَّٰتٖ تَجۡرِي مِن تَحۡتِهَا ٱلۡأَنۡهَٰرُ ثَوَابٗا مِّنۡ عِندِ ٱللَّهِ﴾) گناهانشان را می‌آمرزم، و آنها را وارد بهشت می‌کنم، بهشتی که رود‌ها از زیر د‌رختان آن روان است، این پاد‌اشی است از جانب خد‌اوند؛ خداوندی که د‌ر مقابل عملِ ناچیزِ بند‌ه‌اش، پاد‌اش فراوان به او می‌د‌هد. (﴿وَٱللَّهُ عِندَهُۥ حُسۡنُ ٱلثَّوَابِ﴾) و نزد خد‌اوند پاد‌اش خوب و نیکو هست، پاد‌اشی که هیچ چشمی مانند آن را ند‌ید‌ه، و هیچ گوشی آن را نشنید‌ه و به قلب هیچ انسانی خطور نکرد‌ه است. پس، هرکس این پاد‌اش را می‌خواهد،‌ به اندازۀ توان خویش، آن را به‌وسیلۀ طاعت و فرمانبرد‌اری از خد‌اوند، و نزد‌یکی جستن به او، طلب کند.