پرش به محتوا
Tafsīr Abī as-Suʿūd · Al-Maaida
سورهٔ ۵

Al-Maaida

إرشاد العقل السليم إلى مزايا الكتاب الكريم

این متن عربی یک تفسیر کلاسیک است، همان‌گونه که در Quranic Universal Library (QUL، از Tarteel) آمده و از نسخهٔ باز داده‌های QUL گرفته شده که spa5k/tafsir_api نگه می‌دارد. QUL نمی‌گوید از کدام چاپ پیروی می‌کند و برای متن‌ها مجوزی بیان نمی‌کند، پس حق نمایش آن‌ها تأیید نشده است. کسی آن را با کتاب چاپی یا نسخهٔ خطی مقایسه نکرده و عالمی آن را بررسی نکرده است. هر بخش در کنار آیه‌هایی آمده که دربارهٔ آن‌ها توضیح می‌دهد و این آیه‌ها متن قرآن از Tanzil است، همان‌گونه که آنجا هست. جایی که متن یادداشتی از ویراستار در قلاب‌های دوگانه دارد، همان‌گونه که هست نشان داده می‌شود. هنوز ترجمه‌ای وجود ندارد.

متن ازQuranic Universal Libraryspa5k/tafsir_apiMITبرداشته‌شده در 2026-10-21

آیهٔ ۹۰

يَـٰٓأَيُّهَا ٱلَّذِينَ ءَامَنُوٓا۟ إِنَّمَا ٱلْخَمْرُ وَٱلْمَيْسِرُ وَٱلْأَنصَابُ وَٱلْأَزْلَـٰمُ رِجْسٌ مِّنْ عَمَلِ ٱلشَّيْطَـٰنِ فَٱجْتَنِبُوهُ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ ۹۰

﴿يا أيُّها الَّذِينَ آمَنُوا إنَّما الخَمْرُ والمَيْسِرُ والأنْصابُ﴾؛ أيِ: الأصْنامُ المَنصُوبَةُ لِلْعِبادَةِ.

﴿والأزْلامُ﴾ سَلَفَ تَفْسِيرُها في أوائِلِ السُّورَةِ الكَرِيمَةِ.

﴿رِجْسٌ﴾ قَذَرٌ تَعافُ عَنْهُ العُقُولُ، وإفْرادُهُ لِأنَّهُ خَبَرُ الخَمْرِ، وخَبَرُ المَعْطُوفاتِ مَحْذُوفٌ ثِقَةً بِالمَذْكُورِ، أوِ المُضافُ مَحْذُوفٌ؛ أيْ: شَأْنُ الخَمْرِ والمَيْسِرِ ... إلَخْ.

﴿رِجْسٌ مِن عَمَلِ الشَّيْطانِ﴾ في مَحَلِّ الرَّفْعِ عَلى أنَّهُ صِفَةُ رِجْسٌ؛ أيْ: كائِنٌ مِن عَمَلِهِ؛ لِأنَّهُ مُسَبَّبٌ مِن تَسْوِيلِهِ وتَزْيِينِهِ.

﴿فاجْتَنِبُوهُ﴾؛ أيِ: الرِّجْسَ، أوْ ما ذُكِرَ.

﴿لَعَلَّكم تُفْلِحُونَ﴾؛ أيْ: راجِينَ فَلاحَكم. وقِيلَ: لِكَيْ تُفْلِحُوا بِالِاجْتِنابِ عَنْهُ، وقَدْ مَرَّ تَحْقِيقُهُ في تَفْسِيرِ قَوْلِهِ تَعالى: ﴿لَعَلَّكم تَتَّقُونَ﴾، ولَقَدْ أُكِّدَ تَحْرِيمُ الخَمْرِ والمَيْسِرِ في هَذِهِ الآيَةِ الكَرِيمَةِ بِفُنُونِ التَّأْكِيدِ، حَيْثُ صُدِّرَتِ الجُمْلَةُ بِإنَّما، وقُرِنا بِالأصْنامِ والأزْلامِ، وسُمِّيا رِجْسًا مِن عَمَلِ الشَّيْطانِ؛ تَنْبِيهًا عَلى أنَّ تَعاطِيَهُما شَرٌّ بَحْتٌ، وأُمِرَ بِالِاجْتِنابِ عَنْ عَيْنِهِما، وجُعِلَ ذَلِكَ (p-76)سَبَبًا يُرْجى مِنهُ الفَلاحُ، فَيَكُونُ ارْتِكابُهُما خَيْبَةً ومَحْقَةً.