پرش به محتوا
Tafsīr Abī as-Suʿūd · Fussilat
سورهٔ ۴۱

Fussilat

إرشاد العقل السليم إلى مزايا الكتاب الكريم

این متن عربی یک تفسیر کلاسیک است، همان‌گونه که در Quranic Universal Library (QUL، از Tarteel) آمده و از نسخهٔ باز داده‌های QUL گرفته شده که spa5k/tafsir_api نگه می‌دارد. QUL نمی‌گوید از کدام چاپ پیروی می‌کند و برای متن‌ها مجوزی بیان نمی‌کند، پس حق نمایش آن‌ها تأیید نشده است. کسی آن را با کتاب چاپی یا نسخهٔ خطی مقایسه نکرده و عالمی آن را بررسی نکرده است. هر بخش در کنار آیه‌هایی آمده که دربارهٔ آن‌ها توضیح می‌دهد و این آیه‌ها متن قرآن از Tanzil است، همان‌گونه که آنجا هست. جایی که متن یادداشتی از ویراستار در قلاب‌های دوگانه دارد، همان‌گونه که هست نشان داده می‌شود. هنوز ترجمه‌ای وجود ندارد.

متن ازQuranic Universal Libraryspa5k/tafsir_apiMITبرداشته‌شده در 2026-10-21

آیهٔ ۲۸

ذَٰلِكَ جَزَآءُ أَعْدَآءِ ٱللَّهِ ٱلنَّارُ ۖ لَهُمْ فِيهَا دَارُ ٱلْخُلْدِ ۖ جَزَآءًۢ بِمَا كَانُوا۟ بِـَٔايَـٰتِنَا يَجْحَدُونَ ۲۸

﴿ذَلِكَ﴾ مُبْتَدَأُ وقَوْلُهُ تَعالى: ﴿جَزاءُ أعْداءِ اللَّهِ﴾ خَبَرُهُ أيْ:ما ذُكِرَ مِنَ الجَزاءِ جَزاءٌ مُعَدٌّ لِأعْدائِهِ، تَعالى، وقَوْلُهُ تَعالى: ﴿النّارُ﴾ عَطْفُ بَيانٍ لِلْجَزاءِ، أوْ "ذَلِكَ" خَبَرُ مُبْتَدَأٍ مَحْذُوفٍ أيِ: الأمْرُ ذَلِكَ عَلى أنَّهُ عِبارَةٌ عَنْ مَضْمُونِ الجُمْلَةِ لا عَنِ الجَزاءِ وما بَعْدَهُ جُمْلَةٌ مُسْتَقِلَّةٌ مُبَيِّنَةٌ لِما قَبْلَها. وقَوْلُهُ تَعالى: ﴿لَهم فِيها دارُ الخُلْدِ﴾ جُمْلَةٌ مُسْتَقِلَّةٌ مُقَرِّرَةٌ لِما قَبْلَها، أوِ "النّارُ" مُبْتَدَأٌ "هِيَ" خَبَرُهُ أيْ: هي بِعَيْنِها دارُ إقامَتِهِمْ عَلى أنَّ في لِلتَّجْرِيدِ وهو أنْ يُنْتَزَعَ مِن أمْرٍ ذِي صِفَةٍ أمْرٌ آخَرُ مِثْلُهُ مُبالَغَةً لِكَمالِهِ فِيها كَما يُقالُ: في البَيْضَةِ عِشْرُونَ مِنًا حَدِيدٌ. وقِيلَ: وهي عَلى مَعْناها، والمُرادُ: أنَّ لَهم في النّارِ المُشْتَمِلَةِ عَلى الدَّرَكاتِ دارًا مَخْصُوصَةً هم فِيها خالِدُونَ.

﴿جَزاءً بِما كانُوا بِآياتِنا يَجْحَدُونَ﴾ مَنصُوبٌ بِفِعْلٍ مُقَدَّرٍ أيْ: يُجْزُونَ جَزاءً أوْ بِالمَصْدَرِ السّابِقِ فَإنَّ المَصْدَرَ يَنْتَصِبُ بِمِثْلِهِ كَما في قَوْلِهِ تَعالى: ﴿فَإنَّ جَهَنَّمَ جَزاؤُكم جَزاءً مَوْفُورًا﴾ والباءُ الأُولى مُتَعَلِّقَةٌ بِـ"جَزاءً" والثّانِيَةُ بِـ"يَجْحَدُونَ" قُدِّمَتْ عَلَيْهِ لِمُراعاةِ الفَواصِلِ أيْ: بِسَبَبِ ما كانُوا يَجْحَدُونَ بِآياتِنا الحَقَّةِ أوْ يَلْغُونَ فِيها، وذَكَرَ الجُحُودَ لِكَوْنِهِ سَبَبًا لِلَّغْوِ.