Al-Ikhlaas
سورة الإخلاصاین متن عربی تفسیر جلالین جلال‌الدین محلی و جلال‌الدین سیوطی است، همان‌گونه که در پیکرهٔ OpenITI آمده، از نسخهٔ altafsir.com که پروژهٔ COBHUNI دانشگاه هامبورگ گرفته است: تنها تفسیر آیه‌ها، بدون مقدمه، بدون یادکرد چاپ و بدون شمارهٔ صفحه. کسی آن را با کتاب چاپی یا نسخهٔ خطی مقایسه نکرده و عالمی آن را بررسی نکرده است. هر بخش در کنار آیه‌هایی آمده که دربارهٔ آن‌هاست و این آیه‌ها متن قرآن از Tanzil است، همان‌گونه که آنجا هست. زیر هر بخش ترجمهٔ انگلیسی آن از فراس حمزه آمده، همان‌گونه که در نسخهٔ Quranic Universal Library ترتیل هست؛ این نسخه را هم کسی با کتاب چاپی مقایسه نکرده است.
متن ازOpenITICC BY-NC-SA 4.0altafsir.comبرداشته‌شده در 2026-10-21ترجمهٔ انگلیسی: فراس حمزه، Tafsir al-Jalalayn (Fons Vitae، ۲۰۰۸)، همان‌گونه که مؤسسهٔ سلطنتی آل‌البیت برای اندیشهٔ اسلامی در altafsir.com منتشر کرده، از نسخهٔ Quranic Universal Library ترتیل. altafsir.comQUL
قُلْ هُوَ ٱللَّهُ أَحَدٌ ۱
{ قل هو الله أحد } فالله خبر «هو» و «أحد» بدل منه أو خبر ثان.
Say: ‘He is God, One (Allāhu is the predicate of huwa, ‘He is’, and ahadun is its substitution or a second predicate).
ٱللَّهُ ٱلصَّمَدُ ۲
{ الله الصمد } مبتدأ وخبر: أي المقصود في الحوائج على الدوام.
God, the Self-Sufficient, Besought of all (Allāhu’l-samad constitute a subject and a predicate) [al-samad means] the One Who is always sought at times of need,
لَمْ يَلِدْ وَلَمْ يُولَدْ ۳
{ لم يلد } لانتفاء مجانسته. { ولم يولد } لانتفاء الحدوث عنه.
He neither begot, for no likeness of Him can exist, nor was begotten, since createdness is precluded in His case.
وَلَمْ يَكُن لَّهُۥ كُفُوًا أَحَدٌۢ ۴
{ ولم يكن له كفوا أحد } أي مكافئا ومماثلا و «له» متعلق ب «كفوا» وقدم عليه لأنه محط القصد بالنفي، وأخر «أحد» وهو اسم «يكن» عن خبرها رعاية للفاصلة.
Nor is there anyone equal to Him’, neither match nor comparison (lahu, ‘to Him’, is semantically connected to kufuwan, ‘equal’, but precedes it because it is the object of the intended negation; ahadun, ‘anyone’, which is the subject of yakun, ‘is there’, has been placed after the predicate of the latter [kufuwan, ‘equal’] in order to retain the harmony of the end-rhyme [of the verses]).