الشورى

وَجَزَٰٓؤُا۟ سَيِّئَةٍ سَيِّئَةٌ مِّثْلُهَا ۖ فَمَنْ عَفَا وَأَصْلَحَ فَأَجْرُهُۥ عَلَى ٱللَّهِ ۚ إِنَّهُۥ لَا يُحِبُّ ٱلظَّـٰلِمِينَ ٤٠

{40} Katika Aya hii, Mwenyezi Mungu ametaja viwango vya adhabu, na kwamba viko katika viwango vitatu: uadilifu, wema na dhuluma. Kiwango cha uadilifu ni kulipa kitendo kibaya kwa kitendo kibaya kama hicho, bila kuongeza wala kupunguza. Nafsi ni kwa nafsi, na kila jeraha kwa jeraha kama hilo, nayo mali inadhaminiwa na kitu mfano wake. Daraja ya wema ni kusamehe na kutengeneza mambo ya aliyetenda mabaya, na ndiyo maana akasema: "Lakini mwenye kusamehe na akasuluhisha, basi huyo malipo yake yapo kwa Mwenyezi Mungu," atamlipa ujira mkubwa na thawabu nyingi. Na Mwenyezi Mungu aliweka sharti la kutengenea katika kusamehe ili kuashiria kwamba ikiwa mkosaji hastahiki kusamehewa, na masilahi ya kisheria yakahitaji kwamba aadhibiwe, basi katika hali hii, haiamrishwi kusamehe. Na katika kuweka malipo ya mwenye kusamehe kwa Mwenyezi Mungu kuna mambo yanayohimiza msamaha, na kwamba mja awatendee viumbe kwa njia ambayo angependa Mwenyezi Mungu aamiliane naye. Kwa hivyo, kama vile anavyopenda Mwenyezi Mungu kumsamehe, basi naye na awasamehe. Na kama vile anavyopenda Mwenyezi Mungu amsamehe, basi naye na awasamehe wengine, kwani malipo ni ya aina sawa na matendo. Na ama kuhusu kiwango cha dhuluma, basi alikitaja katika kauli yake, "Hakika Yeye hawapendi wenye kudhulumu." Yaani, wale wanaoanzisha kuwadhulumu wengine, au wale wanaomlipa mkosaji zaidi ya kosa lake, basi ziada hiyo ni dhuluma.