لقمان

وَلَقَدْ ءَاتَيْنَا لُقْمَـٰنَ ٱلْحِكْمَةَ أَنِ ٱشْكُرْ لِلَّهِ ۚ وَمَن يَشْكُرْ فَإِنَّمَا يَشْكُرُ لِنَفْسِهِۦ ۖ وَمَن كَفَرَ فَإِنَّ ٱللَّهَ غَنِىٌّ حَمِيدٌ ١٢

{12} Mwenyezi Mungu Mtukufu anajulisha kuhusu neema zake kwa mja wake mwema Luqman kwa kumpa hekima, ambayo ni kujua haki kama ilivyo na hekima yake, kwa kujua hukumu mbalimbali, na kujua siri zilizomo ndani yake. Kwani, mtu anaweza kuwa anajua kitu lakini hana hekima. Na ama hekima, hiyo hulazimu kwamba mtu huyo ana elimu, na hata pia matendo. Na ndiyo maana hekima imefasiriwa kuwa ni elimu yenye manufaa na matendo mema. Na Mwenyezi Mungu alipompa neema hii kuu; akamuamuru kwamba amshukuru kwa hayo aliyompa; ili ambariki ndani yake, na amzidishie katika fadhila zake, na akamwambia kuwa kushukuru kwa wenye kushukuru kunawafaa wao wenyewe, na kwamba mwenye kukufuru na asimshukuru Mwenyezi Mungu; msiba wa hayo unamrudia yeye mwenyewe. Na Mwenyezi Mungu ni Mkwasi, Msifiwa kwa yale anayoyapanga na kuwapitishia wale wanaohalifu amri yake. Ukwasi wake Yeye Mtukufu ni katika mambo yasiyotengana na dhati yake, na kwamba Yeye ni Msifiwa katika sifa zaka za ukamilifu, na ni Msifiwa katika vitendo vyake vizuri. Na kila moja katika sifa zake hizi ni sifa ya ukamilifu, na kukutana kwamba mbili hizo kunaozidisha ukamilifu juu ya ukamilifu. Wafasiri wamehitalifiana kuhusu Luqman iwapo ni Nabii au mja mwema tu. Na Mwenyezi Mungu Mtukufu hakutaja kumhusu isipokuwa tu kwamba alimpa hekima, na akataja baadhi ya mambo yanayoashiria hekima yake katika mawaidha yake kwa mwanawe. Kwa hivyo akataja misingi ya hekima na kanuni zake kuu. Akasema: