آل عمران

لَن تَنَالُوا۟ ٱلْبِرَّ حَتَّىٰ تُنفِقُوا۟ مِمَّا تُحِبُّونَ ۚ وَمَا تُنفِقُوا۟ مِن شَىْءٍ فَإِنَّ ٱللَّهَ بِهِۦ عَلِيمٌ ٩٢

{92} Maana yake ni “kamwe hamtaufikia” na kupata “wema” ambao ni jina linalokusanya heri mbalimbali. Nao ni njia inayofikisha katika Pepo “mpaka mtoe katika vile mnavyovipenda,” kutoka katika vilivyo vizuri zaidi katika mali zenu na visafi vyake zaidi. Kwani, kutoa katika vile vilivyo vizuri, vinavyopendwa na nafsi ni katika dalili kubwa juu ya ukarimu wa nafsi na kusifika kwake kwa tabia za ukarimu na rehema yake na upole wake. Na ni katika dalili zinazoashiria zaidi mapenzi kwa Mwenyezi Mungu, na kutanguliza upendo wake juu ya upendo wa mali ambazo nafsi zimeumbiwa nguvu ya kufungamana nazo. Kwa hivyo, mwenye kuupendelea upendo wa Mwenyezi Mungu juu ya kujipenda mwenyewe, basi amefikia kilele cha juu kabisa katika ukamilifu. Na vile vile anayetoa vitu vizuri na akawatendea wema waja wa Mwenyezi Mungu, Mwenyezi Mungu atamtendea wema na atamwezesha kufanya matendo na maadili ambayo hayawezi kupatikana bila ya hali hii. Na vile vile, mwenye kutekeleza kutoa huku kwa njia hii, basi kutakuwa kutekeleza kwake matendo mengineyo mema na maadili bora ni katika njia ya uwezekano mkubwa na ifaayo zaidi. Na pamoja na kwamba kutoa katika vile vilivyo vizuri ndiyo hali iliyo kamili zaidi, basi chochote atakachotoa mja, sawa kiwe kichache au kingi, kutoka katika vilivyo vizuri au vinginevyo. "Basi hakika Mwenyezi Mungu anakijua,” na atamlipa kila mtoaji kulingana na matendo yake. Atamlipa katika dunia kwa kumrudishia kwa haraka, na katika Akhera kwa neema ya baadaye.