آل عمران

يَـٰٓأَيُّهَا ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ لَا تَكُونُوا۟ كَٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ وَقَالُوا۟ لِإِخْوَٰنِهِمْ إِذَا ضَرَبُوا۟ فِى ٱلْأَرْضِ أَوْ كَانُوا۟ غُزًّى لَّوْ كَانُوا۟ عِندَنَا مَا مَاتُوا۟ وَمَا قُتِلُوا۟ لِيَجْعَلَ ٱللَّهُ ذَٰلِكَ حَسْرَةً فِى قُلُوبِهِمْ ۗ وَٱللَّهُ يُحْىِۦ وَيُمِيتُ ۗ وَٱللَّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ بَصِيرٌ ١٥٦

{156} Yeye Mtukufu anawakataza waja wake Waumini kujifananisha na makafiri, ambao hawamuamini Mola wao Mlezi wala hukumu yake na majaliwa yake miongoni mwa wanafiki na wengineo. Aliwakataza kujifananisha nao katika kila kitu, na katika jambo hili hasa. Nalo ni kwamba wao wanawaambia ndugu zao katika dini au katika nasaba. “Wanaposafiri katika nchi.” Yani, wanaposafiri kwa ajili ya biashara “au wanapokuwa vitani” kisha wakapatwa na mauaji au wakafa, wanayapinga majaliwa na wanasema. “Lau wangelikuwa nasi, wasingelikufa na wasingeliuawa.” Na huu ni uongo kutoka kwao. Yeye Mtukufu alikwisha sema, “Sema: Hata mngelikuwa majumbani mwenu, wangetoka wale walioandikiwa kuuawa hadi mahali pao pa kuangukia wafe.” Lakini kukanusha huku hakukuwafaa, isipokuwa tu Mwenyezi Mungu aliifanya kauli hii na itikadi hii kuwa majuto makubwa katika nyoyo zao, ndio msiba wao uongezeke. Na ama Waumini, wao wanajua ya kwamba hayo ni kwa majaaliwa ya Mwenyezi Mungu. Kwa hivyo, wanaamini na wanasalimu amri. Hivyo basi, Mwenyezi Mungu huziongoza nyoyo zao na kuziimarisha, na anaepesishwa misiba kwa hayo. Mwenyezi Mungu alisema akiwajibu, “Na Mwenyezi Mungu huhuisha na hufisha.” Yani, Yeye peke yake ndiye anayeweza hayo. Kwa hivyo, tahadhari haifai kitu mbele ya majaliwa. “Na Mwenyezi Mungu ni Mwenye kuyaona mnayoyafanya” na atawalipa kwa matendo yenu na kukadhibisha kwenu.