الإسراء

أُو۟لَـٰٓئِكَ ٱلَّذِينَ يَدْعُونَ يَبْتَغُونَ إِلَىٰ رَبِّهِمُ ٱلْوَسِيلَةَ أَيُّهُمْ أَقْرَبُ وَيَرْجُونَ رَحْمَتَهُۥ وَيَخَافُونَ عَذَابَهُۥٓ ۚ إِنَّ عَذَابَ رَبِّكَ كَانَ مَحْذُورًا ٥٧

{57} Kisha akajulisha pia kwamba wao wanawaabudu badala ya Mwenyezi Mungu wako katika shughuli inayowafanya kuwasahau kwa sababu wanajali sana uhitaji wao kwa Mwenyezi Mungu na kutafuta njia ya kumfikia. Akasema, “Hao ambao wao wanaowaomba” miongoni mwa Manabii, watu wema, na Malaika, "wao wenyewe wanatafuta njia ya kwendea kwa Mola wao Mlezi hata miongoni mwao walio karibu mno." Yaani, wanashindana katika kuwa karibu na Mola wao Mlezi, na wanafanya yale wanayoweza miongoni mwa matendo mema ambayo yatawaweka karibu na Mwenyezi Mungu Mtukufu na rehema zake, "na wanaihofu adhabu yake" basi wanajiepusha na kila kitu chenye kufikisha kwenye adhabu yake. "Hakika adhabu ya Mola wako Mlezi yafaa kutahadhariwa" na kujiepusha na sababu zake. Na mambo haya matatu: hofu, matumaini, na upendo, ambayo Mwenyezi Mungu aliwaelezea hawa walio karibu naye, ndiyo msingi na kiini cha heri yote. Kwa hivyo, aliye nayo, basi mambo yake yanakuwa yamekamilika. Na ikiwa moyo hautakuwa nayo, basi heri zinauondoka, na unazungukwa na maovu. Na alama ya upendo ni kama alivyotaja Mwenyezi Mungu kwamba mja ajitahidi katika kila tendo linalomkurubisha kwa Mwenyezi Mungu, na kushindana katika kujikurubisha kwake kwa kumtaka Mwenyezi Mungu tu katika matendo yote, kuyafanya kuwa safi na kuyatekeleza kwa njia ya ukamilifu zaidi iwezekanayo. Kwa hivyo, mwenye kudai kwamba anampenda Mwenyezi Mungu na akafanya yasiyokuwa haya, basi yeye ni mwongo.