ابراهيم

قَالَتْ لَهُمْ رُسُلُهُمْ إِن نَّحْنُ إِلَّا بَشَرٌ مِّثْلُكُمْ وَلَـٰكِنَّ ٱللَّهَ يَمُنُّ عَلَىٰ مَن يَشَآءُ مِنْ عِبَادِهِۦ ۖ وَمَا كَانَ لَنَآ أَن نَّأْتِيَكُم بِسُلْطَـٰنٍ إِلَّا بِإِذْنِ ٱللَّهِ ۚ وَعَلَى ٱللَّهِ فَلْيَتَوَكَّلِ ٱلْمُؤْمِنُونَ ١١

{11} "Mitume wao wakawaambia" kwa kuwajibu pendekezo lao na upinzani wao: "Sisi kweli si chochote isispokuwa ni wanadamu kama nyinyi," na hilo ni sahihi na ndio uhakika wa mambo kwamba sisi ni wanadamu kama nyinyi. "Lakini" hakuna katika hilo cha kuzuia yale tuliyokuja nayo ya haki. Kwani "Mwenyezi Mungu humneemesha amtakaye katika waja wake." Kwa hivyo Mwenyezi Mungu anapotuneemesha kwa ufunuo na ujumbe wake, basi hilo ni fadhila zake na ukarimu wake. Na hakuna yeyote mwenye haki ya kumwekea kipimo Mwenyezi Mungu katika kupeana fadhila zake na kumzuia kutoa fadhila zake hizo. Kwa hivyo, tazameni yale tuliyowajia nayo, kama ni haki, basi ikubalini. Na kama si hivyo, basi ikataeni, wala msiifanye hali yetu kuwa ndiyo hoja yenu ya kuyakataa yale tuliyowajia nayo. Na kauli yenu "Basi tuleteeni hoja iliyo wazi" hili halimo mikononi mwetu, na sisi hatuna chochote katika jambo hilo. "Wala sisi hatuwezi kuwaletea uthibitisho isipokuwa kwa idhini ya Mwenyezi Mungu" kwani Yeye ndiye akitaka, anawaletea, na akitaka, hawaletei. Naye hafanyi isipokuwa kile kinachotakiwa tu na hekima yake na rehema yake. "Na juu ya Mwenyezi Mungu" na si kwa mwengine yeyote "basi na wategemee Waumini," katika kuwaletea yenye kuwanufaisha na kuwaepusha na yenye kuwadhuru. Kwa sababu wanajua utoshelevu wake kamili, na ukamilifu wa uwezo wake, na ujumla wa wema wake, na wanamuamini Yeye katika kuendesha hayo. Na kulingana na imani waliyo nayo, ndiyo kunakuwa kutegemea kwao. Basi ikajulikana kwa hilo ulazima wa kutegemea kwa Mwenyezi Mungu, na kwamba ni katika matakwa ya imani na ni mojawapo ya ibada kubwa ambazo Mwenyezi Mungu anazipenda na kuziridhia kwa maana ibada zote zinaitegemea hii.